Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις – Λεο Μπουσκάλια

Αυτή την ιστορία την λέω πάντα, την έχω γράψει και πολλοί από σας την έχετε ακούσει χιλιάδες φορές, μ’αρέσει όμως τόσο πολύ. Στο μάθημα της Αγάπης ένα κορίτσι είπε ένα βράδυ : «Ξέρω γιατί απελπίζομαι τόσο συχνά. Είναι γιατί θέλω να με αγαπούν όλοι κι αυτό δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Θα μπορούσα να είμαι το πιο ζουμερό, το πιο γευστικό, το πιο συναρπαστικό ροδάκινο του κόσμου και να προσφέρομαι σε όλους. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι αλλεργικοί στα ροδάκινα. Αυτοί θα θελήσουν ίσως να γίνω μπανάνα» Πόσο συχνά δε γινόμαστε μπανάνες για άλλους, που θέλουν ροδάκινα! Τι θλιβερή φρουτοσαλάτα! Είναι προτιμότερο να πεις στον άλλο «Λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να είμαι μπανάνα. Θα το’θελα πολύ να ήμουνα μπανάνα για σένα. Βλέπεις όμως, είμαι ροδάκινο». Και ξέρετε τι θα συμβεί; Αν περιμένετε αρκετά, θα βρείτε κάποιον που του αρέσουν τα ροδάκινα. Και μετά θα μπορείτε να ζήσετε σαν ροδάκινο κι όχι σαν μπανάνα. Σκεφτείτε χάσιμο ενέργειας που έχει κανείς προσπαθώντας να γίνει μπανάνα όταν είναι ροδάκινο!

«Οταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου» Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για ν’αγαπάς, κι όχι για να πάρεις ανταπόδοση — αυτό δεν είναι αγάπη.

«Οταν ελπίζεις κινδυνεύεις να πονέσεις» Και «Οταν δοκιμάζεις κινδυνεύεις να αποτύχεις» Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Οποιος δε ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν’αποφεύγει τον πόνο και την λύπη, αλλά δε μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. Εχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.

Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι θάνατος. Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό. Η μεγαλύτερη υποχρέωση σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι όχι μόνο για δικό σου όφελος, αλλά και για δικό μου!

Advertisements

Τα 4 κεριά

Τα τέσσερα κεριά έλοωναν αργά αργά ………… Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους. Το πρώτο έλεγε: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ. Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν. Πιστεύω ότι δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω! ……………..κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά………………. Το δεύτερο είπε: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο. ………………μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε……………….. Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ. Δεν έχω την δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο………. …………και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει…………… Ξαφνικά…………….. Ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο στο μισοσκόταδο, είπε: ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΜΕΝΑ. ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!! …………και ξέσπασε σε δάκρυα…………….. Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνοια: ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΛΟ ΜΟΥ, ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ, ΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΝΑΜΜΕΝΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΑΨΟΥΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ……………….. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ. ….με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας και ξανάναψε όλα τα άλλα…… …………ΑΣ ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΣ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ………… ………..και καθένας από εμάς ας θυμάται να ανάβει ξανά με την Ελπίδα, την Πίστη, την Ειρήνη και την Αγάπη………………..

Καζαντζάκης Νίκος – Καπετάν Μιχάλης

Πώς να πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη; Ξεχνούν πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνεπαρθεί απο μια μεγάλη ιδέα. Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλάβεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου ` τρομάζεις γιατί από τη στιγμή που θα καταλάβεις πως υπάρχει η δύναμη αυτή, δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άναντρες πράξεις σου, για τη ζωή σου τη χαμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους` ξέρεις πια πσύ, όχι η τύχη, όχι η μοίρα, μήτε οι άνθρωποι γύρω σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι κι αν κάμεις, ό,τι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο.

Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή’ναι η αξία του ανθρώπου : να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο` και να ‘ναι σίγουρος πως θα φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε θα μπορούσε να το μαντέψει : το αδύνατο γίνεται δυνατό.

…………………………………………………………………….

Πάλι οι φρόνιμοι, οι λιγόπιστοι, δίνουν νηφάλιες, πολύ λογικές συμβουλές` πως μπορεί, λένε, μια σπίθα φως να τα βάλει με τόσο παντοδύναμο σκοτάδι; Όμως ο αληθινός άντρας δεν απελπίζεται` ξέρει αυτός πως στον άτιμο, αλλοπρόσαλλο τούτον κόσμο ζουν, ας είναι και σε λιγοστά στήθια, μερικές θεμελιακές αρχές, θυγατέρες του ανθρώπυ, που αυτός τις έπλασε με ιδρώτα, αίμα και κλάματα, κι είναι αθάνατες` οι περισσότερες γεννήθηκαν στην Ελλάδα` δύο πιο τρανές: η ελευτερία κι η αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος- αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα΄ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος- σκληρός και απαραβίαστος : το κακό πάντα στη αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται. Θαρρείς κι είναι απαραίτητος αγώνας πολύς κι ιδρώτας πολύς για να εξαγοράσει ο άνθρωπος το δίκιο του–κι η ελευτερία είναι το πιο ακριβαγόραστο αγαθό` δε δίνεται δωρεάν μήτε απο τον άνθρωπο μήτε από το Θεο` πηγαίνει από χώρα σε χώρα, όπου τη φωνάξουν, από καρδιά σε καρδιά, ανύπνωτη, ανυπόταχτη, χωρίς συμβιβασμό.

……………………………………………………………………………………..

Η τύχη μας έχει τους Ελληνες, λέει πάλι ο Μακρυγιάννης, πάντοτε ολίγους… παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε` τρώνε από μας και μένει η μαγιά. Αυτή τη μαγιά τη λέω σπίθα. Είναι η σπίθα που καίει αθάνατη μέσα στα σωθικά της Ελλάδας.

Αυτό’ναι το μυστικό της Ελλάδας` σαν το παραμυθένιο πουλί καίγεται, γίνεται στάχτη, κι από τη στάχτη ξεπετιέται ανανιωμένη. Δε θα πεθάνει ποτέ η ράτσα ετούτη; Δεν μπορεί να την εξαφανίσει απο το πρόσωπο της γης μήτε καν η διχόνοια; Οχι, δεν μπορεί` σίγουρα υπάρχει μέσα της κάτι το αναπάντεχο, το ανανεωμένο, το αληθινά παιδικό.

…………………………………………………………………………………….

Μα ωσότου να `ρθει η ανάσταση, η ράτσα μας θα μένει σταυρωμένη και θα φωνάζει.

……………………………………………………………………………………………

Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων – Ναζὶμ Χικμέτ

Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων

 εἶναι πιὸ ὄμορφα ἀπ᾿ τοὺς ἴδιους

πιὸ βαριὰ ἀπὸ ἐλπίδα

πιὸ λυπημένα

πιὸ διαρκῆ.

 

Πιότερο ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους,

τὰ τραγούδια τους ἀγάπησα.Χ

ωρὶς ἀνθρώπους μπόρεσα νὰ ζήσω,

ὅμως ποτὲ χωρὶς τραγούδια·

μοὔτυχε ν᾿ ἀπιστήσω κάποτε

στὴν πολυαγαπημένη μου,

ὅμως ποτέ μου στὸ τραγούδι ποὺ τραγούδησα γι᾿ αὐτήν·

οὔτε ποτὲ καὶ τὰ τραγούδια μ᾿ ἀπατήσανε.

* * *

Ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ γλῶσσα τους

πάντοτε τὰ τραγούδια τὰ κατάλαβα.

* * *

Σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο τίποτα

ἀπ᾿ ὅσα μπόρεσα νὰ πιῶ

καὶ νὰ γευτῶ

ἀπ᾿ ὅσες χῶρες γνώρισα

ἀπ᾿ ὅσα μπόρεσα ν᾿ ἀγγίξω

καὶ νὰ νιώσωτίποτα, τίποτα

δὲ μ᾿ ἔκανε ἔτσι εὐτυχισμένο

νὅσο τὰ τραγούδια…

Το link αυτό το βρήκα στα πλαίσια της εργασίας που μου αναθέσατε. Παρόλο που δεν είναι δυνατό να το περάσω στο στικάκι που έχω, πιστεύω ότι είναι αρκετά ενδιαφέρον το θέμα που πραγματεύεται σχετικά με την «Αλληγορία του σπηλαίου» και γι αυτό θα το ανεβάσω εδώ τουλάχιστον.

Σύνδεσμος

AIDS…Μας αφορά όλους!

Ενημερωθείτε .Η πρόληψη σώζει ζωές!Τη δική σας.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ!ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΔΙΔΕΙ